Aproximei-me de ti; e tu, pegando-me na mão,
puxaste-me para os teus olhos
transparentes como o fundo do mar para os afogados.
Depois, na rua, ainda apanhámos o crepúsculo.
As luzes acendiam-se nos autocarros; um ar
diferente inundava a cidade. Sentei-me
nos degraus do cais, em silêncio.
Lembro-me do som dos teus passos,
uma respiração apressada, ou um princípio de lágrimas,
e a tua figura luminosa atravessando a praça
até desaparecer. Ainda ali fiquei algum tempo, isto é,
o tempo suficiente para me aperceber de que, sem estares ali,
continuavas ao meu lado. E ainda hoje me acompanha
essa doente sensação que
me deixaste como amada
recordação.
Nuno Júdice
ResponEliminae un poco sozinho...que diu una cançó. Es fa llegir bé, el poema.
Per a mi el poema i la balada són un regal.
ResponEliminaUna abraçada, novesflors!
Com es gronxa dolçament la nostàlgia amb la balada, amb els mots, amb la imatge, i quanta, quanta bellesa...!
ResponEliminaUna abraçada!
Si que és bonic i melangiós el poema... Records d'allò que va ser o que vam imaginar que era...
ResponEliminaAbraçades!
Preciós el poema...He posat el traductor per entendre'l millor, quanta sensibilitat...I la foto espectacular!!!
ResponEliminaPetonets.
Que maco i trist el poema! Canvia quan el llegeixes amb el fado de fons, vull dir que encara és millor.
ResponEliminaÉs ben entenedor el portuguès. Vaja, em penso que l'he entès.
Molt de sentiment, quanta melangia!
ResponEliminaPreciós.
Bell poema i sentida música. La gallega, la catalana, la russa, la portuguesa i brasileira, comparteixen els tons menors, que elñs donen aquest aire de melancolia.
ResponEliminam'agrada Pessoa, m'agraden els fados, m'agrada el portuguès, el gallec, les paraules la música .....ja sé que no és Pessoa sinó Nuno però té un aire
ResponElimina